Poprzez empiryczną obserwację zachowań odwiedzających w Państwowym Muzeum na Majdanku, niniejszy artykuł naukowy analizuje, jak różne grupy demograficzne wchodzą w interakcję z fizycznymi pozostałościami obozu. Zestawia świecką turystykę edukacyjną z pielgrzymkami potomków, badając strukturalne różnice w zaangażowaniu przestrzennym, ruchu fizycznym oraz sferze dźwiękowej.
„Dla odwiedzających niebędących Żydami spojrzenie ma charakter zewnętrzny i edukacyjny. Dla odwiedzających Żydów spotkanie ma charakter dialogiczny i interaktywny; nie tylko obserwują historię — wypełniają obowiązek pamięci (Zakor) i aktywnej żałoby w miejscu, które rozpoznają jako masowy grób.”
Główne Obszary Badań:
- Akustyka Żałoby: Wprowadzanie tradycyjnej liturgii hebrajskiej, modlitwy Kaddisz oraz spontanicznych pieśni narodowych w publicznych przestrzeniach upamiętnienia.
- Dotykowa Upamiętnienie: Rytuał pozostawiania kamyków, zniczy lub osobistych pamiątek na obiektach zabytkowych, przekształcający przestrzeń ze statycznej ekspozycji muzealnej w żywy grobowiec.
- Napięcie Instytucjonalne: Godzenie procedur ochrony muzealnej z emocjonalnymi, nieskryptowanymi obrzędami religijnymi grup potomków.
Aby porozmawiać o tych badaniach lub zaprosić Lidię do wygłoszenia prelekcji na konferencji lub warsztatach, prosimy o kontakt poprzez formularz.